Een dun lijntje maar het geloof is terug

Het was alweer drie seizoenen geleden dat we Rottevalle met 3-4 versloegen en bewezen dat we de terechte kampioen waren van de toenmalige vierde klasse B. Destijds was het warm en stonden er picknicktafels voor de ingang van de kantine opgesteld. Nu was het relatief koud en waren de picknicktafels opgeruimd in afwachting van mooier weer. Het sportpark deed denken aan hoe we destijds met een welverdiend biertje proosten op een hele goede wedstrijd, een zeer geslaagd kampioensfeest eerder die week en bovenal op het onderlinge kameraadschap waarmee we ons biertje dronken.

Afgelopen zaterdag waren de verhoudingen wat betreft de ranglijst tussen Rottevalle en Veenhuizen omgedraaid. Ditmaal in de derde klasse vond Rottevalle zichzelf terug op de derde plaats met zes punten meer dan Veenhuizen. Raymond attendeerde zijn manschappen in een warme knusse kleedkamer er op hoe belangrijk (ook deze wedstrijd) weer was. Ik zeg dit op deze manier omdat we elke week zeggen dat er weer een belangrijke wedstrijd aankomt en we dat kunnen relativeren met een glimlach. De ploeg van trainer Raymond Middel kon even later op een perfecte kunstgrasmat laten zien dat het voetballend Rottevalle de baas is normaliter. Of dit overwicht in veldspel zo zeer te zien was, daarover verschilden na afloop de meningen. Waar we het met zijn allen wel over eens waren is dat de laatste weken de vechtlust terug is. Dat een goed resultaat in wedstrijden vaak op een dun lijntje balanceert is anderzijds ook de realiteit.

We zijn, of ik ben in ieder geval vaak kritisch over het vertoonde spel. Ik besef mij daarbij dat het ook maar net is met welke bril/verwachtingen je naar een wedstrijd kijkt. Ik denk dat we nog veel beter kunnen. Deze wedstrijd verdiende eigenlijk geen winnaar. Er waren weinig uitgespeelde kansen bij beide ploegen en het was dan ook niet verwonderlijk dat het tot de 87ste minuut duurde alvorens er een doelpunt viel te noteren. Voordat ik verder ga over deze goal wil ik benadrukken waar vanuit mijn perspectief bekeken het verschil zat tussen beide ploegen. Het verschil zat hem voor mij in de bereidheid om voor elkaar te werken. Die heb ik meer bij Veenhuizen gezien dan bij Rottevalle. Bij Rottevalle zag ik in potentie de beste speler uitvallen richting zijn trainer.

Bij Veenhuizen kan en moet het ook nog beter om voor elkaar door het vuur te gaan, maar daarin maken we stapjes. Tegenwoordig draait het in de maatschappij toch voornamelijk om autonomie en het voor jezelf verwezenlijken van allerlei individuele doelstellingen. Volgens mij is het echter wel belangrijk om te blijven beseffen dat er meer is dan het individu. Zijn we als kleine jongen allemaal niet met het spelletje begonnen omdat we die verbondenheid willen voelen om samen ergens voor te gaan. Wat heeft dat geweldige doelpunt voor zin als je het alleen moet vieren? Wat maakt die tackle waarmee je een goal voorkomt uit als niemand je daarna een schouderklopje geeft. Lekker belangrijk wanneer je de beste voetballer bent maar geen teamgenoot beter van jou gaat spelen. Verder kijken dan ons eigen ego en individu om zowel binnen als buiten het veld bokje voor elkaar staan, daarvoor zijn we als klein jochie begonnen met voetballen en laten we dat vooral niet vergeten.

Weer terug naar de wedstrijd waar het inmiddels de 87ste was toen Coen Schmidt met zijn behendige dribbel te snel was voor een verdediger. Pootje haken was het gevolg en de scheidsrechter kon niet anders dan de bal op de stip leggen. Ferdinand Rozema hielp met zijn ervaring Veenhuizen op een voorsprong. Lang kon Veenhuizen hier niet van genieten want twee minuten later maakte Rottevalle al gelijk. Een voorzet die over iedereen heen was gegaan mondde toch uit in een strafschop. Een licht duwtje was voldoende voor de scheids om ook hier naar de stip te wijzen. Jonathan zat er bijna aan maar kon niet voorkomen dat de stand op 1-1 werd gebracht.

Iedereen was in zichzelf de gelijke stand aan het verwerken tot in de laatste minuut van de verlenging een vrije trap voor Veenhuizen net buiten het zestien meter gebied van Rottevalle werd gegeven. Een mooi overleg tussen verschillend spelers van Veenhuizen volgde. De conclusie was dat de muur te dichtbij stond voor een rechtspoot. Aan Sjoert Giezen werd vervolgens gevraagd of hij een goed gevoel had. “Ja een heel goed gevoel” was het antwoord van Sjoert. Een droge knal langs de muur zorgde voor feestvreugde bij Veenhuizen die de bal langs de keeper zagen flitsen. 1-2

Met deze overwinning klimt Veenhuizen naar de vijfde plaats en krijgt het aankomende zaterdag Rijperkerk op bezoek. Wederom een belangrijke wedstrijd zeg ik met een glimlach. Alles is mogelijk en de kans op een resultaat wordt groter wanneer we als team beseffen dat we voor elkaar knokken mooier is dan individueel succes.

Tot zaterdag we gaan ervoor!

MarkRozema

Door Mark Rozema